Smaro Gregoriadou

Αρχική arrow ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΚΕΡΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΚΕΡΤΣΟΠΟΥΛΟΥ

Διαβάστε την σειρά άρθρων του Γιώργου Κερτσόπουλου στο Guitar International Magazine με τίτλο: "Kertsopoulos Aesthetics: The How and the Why". 

 

Διαβάστε το άρθρο της Διονυσίας Μπλαζάκη, με τίτλο: "Μια μουσικολογική προσέγγιση στην Αισθητική Κερτσόπουλου".

Η Διονυσία Μπλαζάκη είναι καθηγήτρια μουσικής και υποψήφια διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Μουσικών Σπουδών Αθηνών στον τομέα "Αισθητική της Μουσικής".

 

Διαβάστε το άρθρο του αμερικάνικου διαδικτυακού περιοδικού TheContrapuntist.com, με τίτλο: "A Little About Kertsopoulos Aesthetics".

 

Διαβάστε το άρθρο της Σμαρώς Γρηγοριάδου: "Kertsopoulos Aesthetics: A contribution towards resolving serious interpretive dilemmas".

 

  

Σχετικό video: Kertsopoulos Aesthetics - An Overview

 

Η Σμαρώ Γρηγοριάδου ερμηνεύει σύγχρονη, ρομαντική και μπαρόκ μουσική για κιθάρα με κλασσικές σολιστικές κιθάρες που διαφoροποιούνται στον τύπο, το κούρδισμα και στον αριθμό και το υλικό των χορδών ανάλογα με το ύφος της κάθε ιστορικής περιόδου που καλούνται να ερμηνεύσουν˙ αντιπροσωπεύουν την Αισθητική Κερτσόπουλου (κιθάρες, χορδές, ειδικές ακουστικές εφαρμογές), μία τριαντάχρονη έρευνα του εμπνευστή τους Γιώργου Κερτσόπουλου πάνω στην ιστορία και την αισθητική της κιθάρας, που έχει αποδώσει αξιοσημείωτη ποικιλία ηχοχρωμάτων, συνδυασμών κουρδισμάτων και άλλων ειδικών ερμηνευτικών δυνατοτήτων στο σύγχρονο κιθαρίστα.

 

Την εποχή του Gaspar Sanz (17ος αι.) η κιθάρα έπαιζε έως μία οκτάβα ψηλότερα από την σημερινή. Είχε 4 ζευγάρια χορδών που με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκαν σε 5 και τελικά 6, πρίν καταλήξει να παίζεται με 6 μονές χορδές όπως σήμερα. Επίσης παιζόταν με πολλά διαφορετικά κουρδίσματα και με χορδές από έντερο, μέταλλο, μετάξι. Το 1948 ο σπουδαίος κιθαρίστας Andrès Segovia σε συνεργασία με τον κατασκευαστή χορδών Albert Augustine, εισήγαγε τις χορδές από νάυλον: η ισχυρή του προσωπικότητα και το δεινό του παίξιμο κατάφεραν να πείσουν τους κιθαρίστες να υιοθετήσουν τη νέα αυτή αισθητική, παρά τις σημαντικές αντιδράσεις που διατυπώθηκαν αρχικά κυρίως λόγω της ασυνήθιστα για τα δεδομένα της εποχής μουντής χροιάς του νάυλον. Ας μην ξεχνούμε πως πολλοί συνθέτες και κιθαριστές όπως οι Barrios και Villa-Lobos προτιμούσαν τις μεταλλικές χορδές. Σήμερα όλος ο κόσμος απολαμβάνει την, ηλικίας 60 περίπου χρόνων, κιθαριστική αισθητική Segovia-Augustine• ταυτόχρονα όμως, η περιορισμένη δυνατότητα της σημερινής κιθάρας κονσέρτου να αποδώσει αξιόπιστα τις πολυάριθμες μεταγραφές έργων παλιάς μουσικής που εμπλουτίζουν το ρεπερτόριό της και που αυθεντικά γράφτηκαν σε όργανα εποχής όπως η αναγεννησιακή ή μπαρόκ κιθάρα, το τσέμπαλο ή το λαούτο, δεν παύει να τονίζεται από ειδικούς και κοινό παγκόσμια. Η ηχητική παράδοση πέντε τουλάχιστον αιώνων κιθάρας δικαίως αναζητά μιαν «αναγέννηση».

 

Mέσα από συνεχή ερευνητική αναδρομή στην ιστορία της κιθάρας, η Αισθητική Κερτσόπουλου αναβιώνει στοιχεία από την ηχητική ταυτότητα του οργάνου που ξεθώριασαν μέσα στο χρόνο, προσφέροντας στο σημερινό κιθαρίστα τη δυνατότητα να απολαμβάνει ρεαλιστικές ερμηνείες έργων εποχής χρησιμοποιώντας όλους τους τύπους κουρδισμάτων που το όργανο κατείχε στα διάφορα μεταβατικά στάδια της ιστορίας του. Από την πρώτη παρουσίαση της Αισθητικής το 1994 στην Αθήνα, πολυάριθμες εκπληκτικές καινοτομίες εμπλούτισαν τον ήχο του επινοητικού ερμηνευτή: υψίφωνα, μεταβλητά και μικτά κουρδίσματα έως μια οκτάβα ψηλότερα από το σημερινό, σοπράνο, άλτο και τενόρο τύπος κιθάρας, διπλές και τριπλές χορδές, ποικιλία χροιάς, πρόσβαση σε ανεξερεύνητες για την κιθάρα τονικότητες, μηχανισμοί πεντάλ!

H κιθάρα στην πιο εφευρετική εκδοχή της!

 

 

  a) to connect contemporary guitarist with obsolete forms and sounds of guitar, that nevertheless determined the instrument’s rich evolution from early centuries until today, since the so-called “guitar” instrument has during its long history undergone enormous changes in form, construction, tunings, number and materials of strings, dimensions etc, and
b) to expand modern guitar’s technical limits and offer potential solutions to its undesirable  complexities (small volume, imbalance in the transmission from 3rd to 4th string, dullness of trebles, pure tone-color etc). 
Kertsopoulos’ innovations include:
1.  New materials and types of strings that, when applied on an ordinary guitar, offer such interesting possibilities as:
  • double/triple-course and re-entrant stringing,
  • wide range of tunings from down a third lower to up an octave higher than the usual one in e’,
  • multi-timbre exploration and tone-color diversity,
  • bigger volume and sound projection,
  • access to unexplored tonalities up to now totally out of use for modern guitar.
2.  Complex applications of evolved specifications (right-hand and movable-back pedal mechanisms, scalloped fingerboards, soundboards of diverse various etc) with indisputable reinforcement of guitar’s sound.  

“Kertsopoulos Æsthetics” have achieved:

1.  Creation of guitar family and complete guitar ensembles with unlimited potential in frequency range and tone-color,
2.  Credible, historically coherent, convincing interpretations of renaissance and baroque guitar repertory (music for solo guitar or ensemble music with guitar), as well as reliable guitar transcriptions of works originally written for instruments like lute, harpsichord, mandolin, violin etc,
3.  New sound horizons for contemporary composers to explore giving a guitar sound that meets at last today’s concert hall demanding standards,
4.  Creation of personal styles and aesthetic preferences that encourage diversity. 

Smaro Gregoriadou exclusively promotes the researching, artistic and educational part of “Kertsopoulos Æsthetics” and in no way is she connected with them or represents them for any profit-bearing purposes.

 

DESCRIPTION

 

Smaro Gregoriadou interprets renaissance, baroque, romantic and contemporary music on several guitars different in type, number and material of strings and tunings. They feature Kertsopoulos’ Æsthetics (guitars, strings, acoustic applications of evolved specifications), a 30-year research on history and æsthetics of guitar, accomplished by Greek guitarist-maker Yorgos Kertsopoulos and involving numerous suggestions on interpretation of old and new guitar repertoire. Since Æsthetics’ first presentation in Athens, 1994, by their inventor, numerous astonishing innovations have enriched inventive guitarist’s sound, recreating 500-years of beautiful guitar tradition: high-pitched, transitive and re-entrant tunings up an octave higher than the ordinary, double and triple-course stringing, tone-colour’s diversity, access to unexplored tonalities, pedal mechanisms! Smaro has championed first world presentations of several innovations included in Kertsopoulos’ Æsthetics.

 

HISTORIC EVIDENCE

 

Long time before modern guitar was established as a six-string concert instrument with tenor to bass disposition, tuned in the modern interval pattern and bearing single nylon strings introduced by Segovia and Augustine in the 1940s, our favourite instrument had during the centuries undergone enormous modifications in shapes, proportions, tunings, stringing, number and materials of strings, playing techniques and social role. From Renaissance to 19th century, many types of guitar no more known to us today have extensively influenced the instrument’s evolution and are respectfully considered as genuine branches of guitar’s tradition: renaissance four-course guitar and six-course vihuela, baroque five-course guitar (the so-called “Spanish”) and chitarra battente with five triple strings, six-course guitar (which emerged in Spain around 1770 and survived there for approximately 70 more years as a transitional stage before six-string guitar of 19th century), all these samples of astonishing craftsmanship were high-pitched and bared double or triple courses of gut or metal strings, their tunings being re-entrant and non-standardized. These early instruments, once flourishing in the hands of remarkable interpreters all over Europe, now obsolete, contributed nevertheless to the creation of guitar’s unique sound identity, fundamental features of which have always been unconsciously registered and freely incorporated in the experience of anyone involved with playing the guitar ever since.

 

As time goes by and research deepens our response to the music of the past, modern guitar’s unsuitability to perform renaissance, baroque and classical repertory convincingly is more and more emphasized by specialists and demands flexible alternatives. Transcribing old music onto 20th century guitar, a practice in which generations of guitarists were and still are so keenly involved, deserves a re-evaluation under the light of new historical-æsthetical evidence on guitar’s tradition, a lack of which might seriously abuse this music’s spirit. Kertsopoulos’ Æsthetics, with numerous inventions-interventions into the domains of guitar and strings’ construction, have much to contribute to this aim.

 

REVIEWS ON YORGOS KERTSOPOULOS

 

About Yorgos Kerstopoulos, inventor of Guitar’s Mathematic model (1983), Aesthetics (1994) and Pedal Guitars (1994), we read in Das Musikinstrument magazine (Frankfurt 1983, Heft 9, September 1984): “Being a holder of different discoveries in the theoretic and practical constructional field of the guitar and acoustics in general, Yorgos Kertsopoulos constructs instruments of an unmatched (by today’s standards) acoustic performance in quality and sustain”. José Ramirez III mentioned: “From now on, after the discoveries of Mr Kertsopoulos, better guitars will be made in the world. His work has a scientific originality, being at the same time full of traditional truths: it incorporates everything!”